Dziś coś, co bardziej brzmi jak creepypasta, ale i tak dobrze się czyta. Wrzucone przez anonimową kobietę na jeden z fejsbukowych fanpejdżów:
"Chciałabym
opowiedzieć Wam moją historię
demonicznego dręczenia. Będąc
racjonalistą i sceptykiem przez kilka lat odrzucałam wiarę w to, że takie
rzeczy się zdarzają, a tym bardziej to, że demon może zadomowić się tuż obok
mnie. Aż przyszedł przełomowy
moment, gdzie około 2 miesiące temu coś zapukało mi do
drzwi od kuchni w której siedziałam. Trzy razy głośno zastukało. Myślałam, że to moja
córa. Powiedziałam proszę. Nikt nie wszedł. Wstałam. Otwarłam drzwi a
tam nikogo. To pukanie słyszałam często przez
kilka lat. I nie raz poderwałam się otworzyć drzwi, za
którymi nikogo nie było. Często słyszałam
"mamo" i śmiech dziecka, kiedy to dziecko było poza
domem. Wielokrotnie stukało coś w
komodzie, ginęły rzeczy bezpowrotnie, bądź odnajdywały się
irracjonalnych miejscach. Pękały szyby w
obrazach, zabawki same się włączały pomimo
braku baterii. Zaczęło się to ok. 5 lat temu od
dziwnego drapania w panelach sufitowych, jakby ktoś drapał po nich
ostrymi pazurami. Drapanie to zaczynało się jak tylko
położyłam głowę na
poduszce. Wtedy też do mojej sypialni wróciła
kilkuletnia córka, która nagle zaczęła się bać kogoś kto stał w
przedpokoju i na nią patrzył. Spałyśmy we
dwie, a raczej próbowałyśmy spać, ponieważ to
drapanie uniemożliwiało nam spokojnie się wyspać. Będąc racjonalistą, szukając
logicznej przyczyny tego drapania, zgłosiłam
administracji, aby sprawdzili kanały wentylacyjne. Sprawdzili,
czysto, żadnych myszy, szczurów, ptaków. Byłam u sąsiadki,
gdzie razem przesuwałyśmy meble i nic. Wtedy też po raz
pierwszy ogarniał mnie paniczny strach. Spałyśmy przy
lampce. Nawet w dzień sama bałam się być w domu. W
drzwiach sypialni miałam wrażenie, że ktoś stoi i
patrzy. A ja wcześniej nigdy się nie bałam. To był mój dom,
mój azyl, moja ostoja. A nagle wpadałam w panikę, gdy pomyślałam tylko o
zbliżającym się wieczorze
i tym drapaniu. Raz gdy moja córa wróciła już do swojego pokoju znów
przyszła do mojej sypialni z płaczem. Stała nade mną w białej
koszuli, z włoskami na twarzy. Odprowadziłam ją do łóżka, usiadłam i zaczęłam
uspokajać, żeby nie płakała. I kiedy
na nią spojrzałam ona się obudziła i zapytała,
dlaczego ją budzę i uspokajam, jak ona śpi. Nie była w białej koszuli, tylko piżamce. Co pomyślałam? Kto u
mnie był w takim razie? Później zrzuciłam to na
karb zmęczenia i złego snu. Poszłam do kościoła, wzięłam święconą wodę,
wysmarowałam wszystkie progi mieszkania. Wówczas drapanie ustało. Nagle, jak nagle się pojawiło. Nawet
przestałam bać się być sama w
domu. Poznałam swojego obecnego partnera. Był spokój ok
2 lat. I po pewnym czasie znów to coś wróciło,
inaczej. Z partnerem słyszeliśmy śmiech
dziecka za drzwiami. Żarówki same zmieniały kolor, coś jakby
stukało pieśnią w ścianę. Starszy
przybrany syn ciągle powtarzał, że ten dom
jest nawiedzony, bo ciągle go straszy, coś mu przemyka na przedpokoju.
Moja córka przestała sypiać w nocy. Co noc musiałam do niej
chodzić i kłaść się koło niej. Młodsza
przybrana nie spała bo swędziało ją ciało. Widziała światełka
"biegające" po ścianie i suficie. Ja za to
biegałam z jednego pokoju do drugiego aby je uspokajać. Były noce, że ja spałam z
jednym dzieckiem, partner z drugim. Moja
córka i mój partner, którzy szykując coś razem w
kuchni usłyszeli jednocześnie jakieś sapanie
do ich ucha. Coraz więcej pojawiało się tych
dziwnych sytuacji, a ja przestałam bać się ciemności, tego, że rzeczy
znikają, i pojawiają się w
dziwnych miejscach, nie bałam się już pukania,
otartych drzwi, które zamknęłam. Bałam się o Bliskich. W ciągu półtorej roku
nagle pochowałam siostrę, tatę i mojego
chrzestnego . Moja mama dowiedziała się, że ma ten
sam nowotwór co mój chrzestny, córka okaz zdrowia zaczęła chorować. W ciągu 2 lat
umarło jeszcze 5 bliskich mi osób z rodziny poza siostrą, tatą i chrzestnym. Zaczęłam śnić, że utopiły się moje dwie
córki . Ta rodzona, która często śni mi się, że tonie. I teraz ta
przybrana. Woda porwała mi obie . I bałam się gdy słyszałam
"mamo" jak woła mnie któraś z córek, a ich nie ma, albo
już śpią. Będąc
sceptykiem i realistką, przeanalizowałam nawet ryzyko początku
choroby psychicznej. Ale to co ja słyszałam i
widziałam, słyszały i moje
dzieci i mój partner. Gdy znów usłyszałam znikąd
"mamo" w akcie desperacji wstawiłam swoją historię na jednej
z takich stron. Odezwali się do mnie "medium".
Miałam tylko zrobić przelew i będę
oczyszczona... Z racji mojego sceptycyzmu, i tego, że nie wierzę w
"uzdrowicieli", którzy oferują swoją pomoc za
pieniądze, od razu chciałam usunąć swój
post. Aż nagle ktoś napisał
"Pomogę. Odezwij się do mnie". Usunęłam post i
odezwałam się do tej osoby. Nie wiem
dlaczego, ale coś kazało mi zaufać temu człowiekowi. Był to
duchowny, który nie chciał ode mnie niczego, żadnych
pieniędzy. Był to ktoś, kto
wykazał się ogromną cierpliwością w
stosunku do mojej osoby, do tego, że podważam
istnienie demonów i tego, że któryś z nich
mnie nęka. Bo wierząc w Boga, nie wierzyłam w to, żeby demon
mógł sięgnąć człowieka. Pomimo tego, co się działo, i tego, że nie można było znaleźć na to
racjonalnego czy medycznego wytłumaczenia wciąż to
wypierałam. Nie ufając
duchownym, temu uwierzyłam. Szukając przyczyn dręczenia demonicznego,
przypomniałam sobie, że jako młoda
dziewczyna chodziłam do wróżki, byłam u
uzdrowiciela, jako dziecko byłam niewinnym świadkiem
wywoływania duchów. Ale nie to było przyczyną. Przyczyną była zwykła
miedziana bransoletka. Dwadzieścia pięć lat temu,
gdy miałam 20 lat zachorowałam i lekarze nie dawali mi
zbyt dużych szans na przeżycie. Wtedy dała mi ją Mama.
Dostała ją Ona kiedyś gdy była na
Dalekim Wschodzie od pewnej kobiety. Była to bransoletka, która miała przywrócić zdrowie. Tylko,
że ja nie wierzyłam w takie cuda. Wrzuciłam ją gdzieś na dno
szafy, i walcząc o życie i zdrowie zapomniałam o niej
na kilka lat. Aż do momentu, gdy dowiedziałam się, że moja
ukochana siostra jest chora i umiera. Żaden z lekarzy nie dawał Jej
szans. I wtedy ją założyłam. Dla
siostry. I nosiłam ją przez kolejne lata, a moja
siostra żyła wbrew medycynie. W międzyczasie
urodziłam córkę, której nigdy urodzić nie miałam, że względu na moją chorobę i
leczenie. Nie będąc praktykującym katolikiem, zawsze
powtarzałam, że obydwie są dowodem
na istnienie Boga i jego cudów. Jedna
miała umrzeć, druga się nie
urodzić. Z bransoletką nie rozstawałam się ani na
chwilę, uzależniając od niej życie mojej
Siostry. Do dzisiaj nie wiem, dlaczego myślałam, że jak ją zdejmę Ona
umrze. Aż pewnego dnia, też nie wiedząc czemu, ją ściągnęłam i włożyłam do
wazonu pełnego pamiątek. I wtedy po pewnym
czasie zaczęło się to drapanie... Dzisiaj wiem, że nadając bransoletce cechy boskie,
czyniąc ją moim amuletem, otworzyłam drzwi
demonowi. Mój duchowny poprosił mnie o zdjęcie tej
bransoletki. A ona zniknęła. Wraz z partnerem
przeszukaliśmy cały dom. Wielokrotnie. Wyparowała jak kamfora. Moje rozmowy z duchownym trwały miesiąc. Ciągle odkładałam czas
modlitwy o uwolnienie. Bałam się
strasznie. Ale to nie był mój strach. Teraz też już to wiem. W dniu kiedy miał odbyć się egzorcyzm
zmarł mój wujek. Zrezygnowałam.
Dopiero twarda postawa mojego partnera sprawiła, że spotkałam się z
duchownym. Nie będę opisywać szczegółowo tego
co wówczas się działo. Powiem tylko, że jest to
dalekie, czym karmią nas w filmach i opowieściach. Jest to czas modlitwy,
gdzie można płakać i śmiać się, gdzie
przychodzą Ci nie Twoje myśli i trzęsiesz się z
niewyobrażalnego zimna. Ale wytrwałam. Tylko,
że demon nie odszedł. Ale zwrócił mi
bransoletkę, którą znalazł mój
partner tam, gdzie nigdy nie leżała. W dniu pogrzebu Wujka zakopałam ją pod krzyżem na
cmentarzu, chociaż krążyły mi myśli, żeby ją zachować. Wracając z
pogrzebu złapał mnie strach i przerażenie. Myślałam, że się uduszę. Nie umiałam się modlić. To była zemsta,
za to, że zakopałam amulet. Na drugi dzień znów
usiadłam do modlitw o uwolnienie. I jestem wolna. Dlaczego Wam to piszę? Ponieważ warto
uwierzyć. Ja przez brak
mojej wiary cierpiałam kilka lat. Wpadałam w coraz większy
marazm, czarną psychiczną otchłań. Myślałam, że stoję u progu
depresji, zapomniałam czym jest siła i uśmiech. Ale odzyskałam swoją siłę i radość. Znów patrzę na życie z
optymizmem. Wierzę, że to zło już nie sięgnie mnie,
ani moich bliskich. Znów jestem tą osobą, którą byłam. Piszę wam to aby
uchronić Was przed sięganiem po coś, czego
nie rozumiemy, aby nie szukać pomocy tam, gdzie
"leczą" za pieniądze. Nie sięgać do magii,
która otwiera wrota złu. Nie nadawać rzeczom siły, której
nie mają. Bo tym sposobem
możemy otworzyć drzwi złu, w które
sami nie wierzymy. Ja tą siłę dałam
bransoletce. Moja siostra żyła 16 lat z
nowotworem. To zło być może pozwoliło Jej żyć, ale zapłaciłam i tak
za to srogą cenę. Nagła śmierć siostry i
to z innego powodu. Tata, który był okazem zdrowia i nagle
odszedł. Wujek z którym dopiero rozmawiałam i zaraz
potem jechałam na jego pogrzeb. Moje choroby, 9 operacji, gdzie
lekarze wciąż nie wiedzą co tak fizycznie mnie
niszczy. Moja córka cierpiąca z powodu bezsenność i nagle
trawiona przez inne choroby. Mój kilkuletni smutek i apatia, które wręcz mnie
pochłaniały. Ciągła walka o
lepsze jutro. Teraz wiem, że to dług za moją wiarę w cudowną moc
amuletu. Zaufałam duchownemu (I nie jest to nasz katolicki ksiądz, bo dla
nich jestem skreślona z racji mojego związku bez ślubu), który jest wspaniałym, wyrozumiałym przyjacielem. I to on pokazał mi drogę, dzięki której znów jestem szczęśliwym człowiekiem."
